W następnych numerach Mundur i Broń:

Polski znak spadochronowy - „Bojowy znak spadochronowy przedstawiał spadającego do walki orła, którego dziób i szpony posiadały złocenie najniższej próby. Całość wykonano z metalu srebrzonego, oksydowanego i lakierowanego. Na wewnętrznej stronie znaku wyryte było hasło TOBIE OJCZYZNO - i numer ewidencyjny znaku. Pierwsze 2700 zwykłych znaków spadochronowych zostało wykonane przez Grupę Techniczną Ośrodka Radio Sztabu Naczelnego Wodza. Po jej rozwiązaniu znaki wykonywane były przez szkocką firmę Aleksander Kirkwood & Son z Edynburga.”

Polskie pociągi pancerne - Bardzo bogato ilustrowany, czteroodcinkowy cykl prezentujący powstanie, organizację i działania bojowe polskich pociągów pancernych od roku 1919 do pociągów SOK PKP działających jeszcze po zakończeniu II Wojny Światowej.

Materiały obejmujące aktualny stan wiedzy o działalności polskich pociągów pancernych ilustrowane niepublikowanymi zdjęciami.

Medale nagrodowe w wojsku polskim 1918-1939 - „Medale nagrodowe, a właściwie żetony z zawodów sportowych to dziedzina pamiątek po przedwojennych jednostkach Wojska Polskiego, która była dotychczas niezwykle rzadko prezentowana. Z tego względu warto przybliżyć dzieje medali nagrodowych WP z okresu II RP.”

Polskie guziki marynarskie - Symbol kotwicy na guziku „cywilnym”. Guziki do mundurów Straży Portowych, Pracowników Cywilnych Stoczni MW i innych.

Pociski do broni odprzodowej o zapłonie kapiszonowym - „W końcu lat 30-tych i na początku 40-tych XIX w. wprowadzono w większości krajów odprzodowo ładowaną broń strzelecką z zamkiem kapiszonowym (perkusyjnym). Początkowo wiele karabinów stanowiło konwersje gładkolufowej broni skałkowej kalibru 17-20 mm, jednak w połowie lat 50-tych większość armii wprowadziła broń o kalibrze zredukowanym do 10-16 mm. Po raz pierwszy zmniejszony kaliber 10,2 mm zastosowano w Szwajcarii w 1851 r., w Austrii i południowych krajach niemieckich wprowadzano od 1856/57 r. kaliber 14,2 mm; w Hiszpanii 14,5 mm; w Anglii .577 (14,65 mm); w Rosji 6 linii (15,24 mm), w Stanach Zjednoczonych kalibry .54 oraz .58 cala.”

Otoki do polskich czapek marynarskich - Obszerny materiał o otokach do polskich czapek marynarskich zostanie zaprezentowany jako jeden z kolejnych monotematycznych zeszytów Mundur i Broń. Zachowany zostanie natomiast podział na pięć rozdziałów - w pierwszym - otoki Marynarki Wojennej w początkach jej istnienia, okresu gdy marynarze używali zmodyfikowanego umundurowania wz. 17 oraz mundurów armii zaborczych. W rozdziale drugim omówione zostaną otoki od roku 1920 kiedy wprowadzono pierwszy przepis mundurowy polskiej Marynarki Wojennej do września 1939. Trzeci poświęcony będzie otokom noszonym na czapkach Polskiej Marynarki Wojennej na Zachodzie. Czwarty rozdział przybliży historię otoków Marynarki Wojennej od jej utworzenia w powojennej Polsce w roku 1944 po czasy współczesne. Ostatni, piąty rozdział to prezentacja otoków używanych przez Straż Graniczną, Ligę Morską, Służbę Polsce i inne organizacje, oraz uczniów Szkół Morskich. Zmiana ta pozwoli na wykorzystanie w całości zebranego dotychczas materiału ilustracyjnego.

Budowa i obsługa dział I połowy XIX w. - „Od form prymitywnych, do coraz bardziej skomplikowanych, artyleria rozwijała się przez wieki. Wraz z rozwojem ogólnej wojskowości w coraz większym stopniu nabierała cech osobnej formacji, aż z czasem stała się nieodzownym elementem pola walki i skutecznym wsparciem dla nacierających wojsk własnych, oraz trudną do pokonania przeszkodą dla wroga.”

Zapalniki artyleryjskie 1840-1861 - Omówienie zapalników używanych do pocisków artyleryjskich w połowie XIX wieku. Chronologiczna prezentacja kolejnych konstrukcji zapalników czasowych, wstrząsowych, uderzeniowych i kombinowanych. Dokładne opisy budowy i zastosowania poszczególnych typów.

Amunicja do broni odtylcowej z zapłonem kapiszonowym - „Idea ładowania broni palnej od tyłu towarzyszyła wynalazcom od pojawienia się pierwszych dział z wymienną komorą prochową - foglerzy. W ciągu kilkuset lat rozwoju ręcznej broni palnej opracowano szereg konstrukcji, ładowanych odtylcowo, jednak ze względu na niski poziom dawnej technologii metalurgicznej (a przede wszystkim małą precyzję wykonania) niemożliwe było skuteczne rozwiązanie problemu szczelności połączenia lufy z komorą prochową, ani też masowe zastosowanie już istniejących modeli. W połowie wieku XIX zarówno wojskowi, jak i konstruktorzy dobrze zdawali sobie sprawę z potencjalnych możliwości tego typu broni, zwiększającej szybkostrzelność, a także umożliwiającej ładowanie w pozycji leżącej.”

Pociski rakietowe w XIX-wiecznej artylerii - „Zjawiska fizyczne stanowiące podstawę napędu odrzutowego znane były w już starożytnej Grecji oraz w krajach Dalekiego Wschodu. Prymitywne silniki rakietowe, oparte na prochu czarnym jako stałym materiale pędnym użytkowane były w Chinach ok. 200 r. p. n. e., natomiast zastosowanie tego typu środków pirotechnicznych do celów militarnych nastąpiło w tym kraju w XII w. n. e. W okresie renesansu, a szczególnie w XVII i XVIII w. w Europie wzrosło zainteresowanie zarówno teoretycznymi zasadami napędu rakietowego, jak i konstrukcją rakiet, jednakże w praktyce stosowane były one przede wszystkim jako fajerwerki. Nowy rozdział w historii rakiet - ich zastosowanie do celów militarnych - rozpoczął się w 1792 r., kiedy to wojska hinduskie użyły przeciwko siłom brytyjskim metalowych pocisków rakietowych o zasięgu ok. 1 km, które wywarły duże wrażenie, rozpraszając i dezorientując żołnierzy angielskich.”

Rogatywki wz. 1919 o rodowodzie wielkopolskim - „Przyjęło się, że rogatywka (czapka czterokątna) to czysto polskie nakrycie głowy, jednak nie do końca przekonanie to jest prawdziwe. Ludy zamieszkujące tereny wokół Morza kaspijskiego (np. Baszkirowie) używali nakryć głowy tego typu. Rogatywka przez nie używana uszyta była z sukna barwy żółtej i obszyta dookoła barankiem białym. Używane były na co dzień w domu tylko przez mężczyzn. W okresie wojny Cesarstwa Rosyjskiego z Napoleonem w 1812 roku, pospolite ruszenie (Narodnoje opołczenie - uzbrojony lud rosyjski) także używał masowo tego nakrycia głowy.”

Junackie Hufce Pracy 1936 - 1939 - „Jakże często we wspomnieniach starszego pokolenia międzywojenne 20-lecie jawi nam się dziś jako okres powszechnej szczęśliwości otwierający wspaniałe perspektywy dla ojczyzny i dla każdego z jej obywateli. Błogosławiony czas zaciera w pamięci to co wówczas było złe i niegodne. No cóż, nostalgiczne, jakże ludzkie, wspomnienie lat młodości... A nie wszystko było w tamtej Rzeczpospolitej radosne i promienne. I dla młodych również.”

Order Legii Honorowej i jego zmiany statutowe - Order Legii Honorowej od chwili ustanowienia przez Napoleona w roku 1804, w swej dwustuletniej historii przeszedł wiele zmian i modyfikacji. Z pierwowzoru po dziś dzień zachował się tylko pięcioramienny krzyż o ostro wciętych ramionach (na wzór Krzyża Maltańskiego), między którymi wpleciony jest wieniec laurowo-dębowy, i zawarta w medalionie dewiza orderu - “HONNEUR ET PATRIE”. Wśród nagrodzonych orderem, począwszy od pierwszych nadań, kawalerami Legii Honorowej byli również Polacy. W wielu polskich domach leżą z pietyzmem przechowywane krzyże owiane legendą wojen napoleońskich. Równie często spotykamy portrety przedstawiające rodaków uhonorowanych gwiaździstym orderem Legii Honorowej. Nie wszystkie jednak krzyże pamiętają epokę napoleońską, wiele z nich przyznano później, już po śmierci Napoleona I, w okresie II Cesarstwa. Przedstawienie wyglądu orderu i gwiazdy orderowej we wszystkich okresach historycznych począwszy od 1804 roku aż po dzień dzisiejszy jest moją intencją. Osobną grupę stanowią łańcuchy orderowe Legii Honorowej.

Orły oddziałów pieszych Polskiej Siły Zbrojnej - W czwartym numerze Mundur i Broń przedstawione zostały losy polskich orłów noszonych przez ułanów walczących w I wojnie światowej u boku państw centralnych, tak w Legionach Polskich, jak i w Polskiej Sile Zbrojnej. W skład tej ostatniej formacji wchodziły w przeważającej mierze oddziały piesze. Prezentujemy pokrótce ich historię, a na tym tle - dzieje i typy orłów noszonych przez piesze formacje Polnische Wehrmacht.

Złota szabla ppor. Zygmunta Nowińskiego - Pośród polskich militariów z okresu Polski Niepodległej szczególne miejsce zajmują tzw. złote szable darowane prymusom szkół oficerskich w dniu promocji przez prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, najczęściej za pośrednictwem jego przedstawiciela. Do chwili obecnej wiadomo było o piętnastu takich szablach, które dotrwały do naszych czasów. Osiem egzemplarzy przechowują muzea, siedem zaś znajdowało się w rękach prywatnych. Najliczniejszą grupę, obejmującą sześć zabytków, stanowiły szable kawaleryjskie. Opisywana w niniejszym artykule broń wręczona 15.X.1937 r. przez Wiceministra Spraw Wojskowych generała brygady Janusza Głuchowskiego prymusowi Szkoły Podchorążych Kawalerii ppor. Zygmuntowi Nowińskiemu pochodzi z prywatnej kolekcji i nigdy wcześniej nie była opisywana.

A także:

Umundurowanie Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej
Zastawy kasynowe pułków piechoty, kawalerii, artylerii i lotnictwa WP
Polskie klamry paramilitarne
Umundurowanie Powszechnej Organizacji Służba Polsce
I wiele, wiele innych.

Jeśli macie Państwo jakiekolwiek uwagi lub życzenia odnośnie tematyki prezentowanej na łamach Mundur i Broń, zarówno poruszanej dotychczas jak i tej, z którą chcielibyście zapoznać się w przyszłości, prosimy o listy.

 
Niebawem  |  Archiwum  |  Książki  |  Gdzie kupić  |  Reklamy i Ogłoszenia
  Zamówienia  |  Home  |  O firmie  |  Stopka